Çarık Kaldı Şiiri - Gönül Kütük

Çektirdiğin ezalar, nedir zarardan başka
Gönlünün işçisinden, acemi çırak kaldı
Madem ki gidecektin, neden düşürdün aşka
Peşinden koşar iken, eskiyen çarık kaldı

Ya bırak kahrolayım, yada sevgini göster
Soldu gönül bağlarım, ab-ı hayatı ister
Hislerim param parça, bedenimde kanlı ter
Ruhumu toplar iken, sol yanım kırık kaldı

Filizim çıksın diye, sevdamızı ekerek
Ne tohumlar serpmiştim, dizlerimi bükerek
Bulutların yaşını, yer yüzüne dökerek
Hasatımı beklerken ,toprağım kurak kaldı

Vuslata ukde ile, geçip giderken yıllar
Şu divane halime, güldüler zalim kullar
Alev alsa acımaz, seni sarmayan kollar
Yandığım aşk narında, ateşim körük kaldı

Ne faniler girdiler, senin ile arama
Dediler ki çare yok, boşa şifa arama
Lokman derman olamaz, Sinem‘deki yarama
Yarama dermanmısın, zihnimde merak kaldı

Gidene dur denmez ya, demesem de özlerim
Kendi kulaklarıma, işlemiyor sözlerim
Yollarına bakmaktan, görmez oldu gözlerim
Gözlerinde gördüğüm, cennettim ırak kaldı

Edep saygıyla doğar, ayrılamaz yanından
Kalpten aktı mürekkep, zehri aldı canından
Şiirler çağırınca, çıktı kalem kınından
Satırlara vedadan, hüzünlü firak kaldı