Can Kırıkları Şiiri - Halil Kumcu

Çizgi çizgi şimdi yüreğim,
Zemheri ayazında üşüdü.
Bir yalnızlık düştü ki üzerime,
Tek bir mısra bir perdede fırdöndü.

Sivri bir şey saplandı içime,
Yutkundum, düşen bir ateşti.
Sustum, harlandı birden yangın,
Sanki bin yıllık pişmanlık ekti.

Gönlüm bir damlacık benim,
Neden yangın dağ kadar?
Boğazımda bir yumruk oturuyor,
Can kırıkları gırtlağıma kadar.

Bu kırgınlık, bu hüzün,
Saçımdan tırnağıma kadar.
Gidenler eskir, gelenler eskir,
Bu ruh, bu çığlık ölüm kokar.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Gönlüm damla; acım dağ kadar.
•Can kırıkları keskin olur; en çok sahibini kanatır.
•Zemheri geçer belki, içimdeki ayaz kalıcı.
•Aynaya baktım; gördüğüm ben değil, eksik bir hatıra.
•Hüzün saç diplerime kadar işledi; taradıkça dökülüyor.

28 Eylül 2019 / Cumartesi / Ankara