Güneşten sıcak kalbi kadar gülüşümde demlenen,
Bir yarim var yarenlik ettiğim, ruhumda gezinen,
Hayat kaynağım sensin ki her an,
İliklerime kadar senken damarlarımdan geçen kanımda canımda sen ,
Ne çabuk unuttum mu sandın ruhumdaki gezinen sevgilimi,
Şimdi sana söylüyorum ki İstanbul kadar büyükse özlemin,
Sevgiliye mektup..
Özledim…
gecenin en sessiz yerinde adını fısıldadım.
Bir kadeh rakıya seni kattım,
Ozbiden bizi hatırla…
Çok özledim,
öyle bir özlem ki
gecenin içine damla damla düşüyor,
masanın kenarında ben ve rakıda demlenen...
Refika’da başlar bazı hikâyeler,
masaya oturur,
kadehe bakar,
adını fısıldar insan.
Sek rakı gibi geldin hayatıma,
Kalp ruhla takas olur mu bir akşam vakti,
Refika’da seni andım rakının şahitliğinde.
Sekliğine kaldırdım kadehi, sevgili,
boğazımda düğümlenen bir “şerefe” ile.
Takas kabul etmeyen tek hakikat
Kalbim kalbim kalbim ruhum ruhum,
Kim kimden gitti ben mi senden gittim mi !
Kalbinle ruhuna sor engeller senden bana ise,
Ben mesafelerinde degilim ruhunda nefes almaya devam ediyorum.
Ben senin ruhunda kiracı değilim hep misafirim,
Ben senin ruhunda kalbinde nefes alan çiçeğinim,
Ruhum seyyah oldu sevdanın yüceliğinde ,
Her fırtınanda alabora olup seyyah gezdiren ruhun mu?
Sahi neden bu sessizliğin ,
Gizli bahçem var seyyahlığında kimsenin ayak basmadığı senin sevdana her dem çiçek açan ,
Evinamın dersem evimdir yolumdur desem
Rında desem güzelliğinde gülümser mi dünyam ,
Evrende milyarlarca insan varken, bir tek senin varlığın geceme düşen ışık oldu.
Aynı masa,
zamana bırakılmış bir fincan kahve
ve duvara yaslanan bir sessizlik.
A
Ruh sevdasında eksildi, söyle bana..
Her gidişinle dünya taşlaştı omuzlarımda.
B
Ben de savruldum, rüzgârın labirentinde…
Kimi zaman fırtına, kimi zaman hafif bir meltem.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!