Ben incinsem de sen incinme diye
Kalbimi avucunda eriyen bir kar tanesi gibi
Sessizce bırakıyorum hayatından.
Hayatına renk katacaksa güzeldi;
Sen göğümde doğan ilk gün doğumuydun,
İnsanlar mı yüzüne maske takmışlar,
En çok da sevdiğin en çok masumiyet ondaydı,
Yüzü mütemadiyen güler gamzeme gülümser,
Sahi ne vakit dışarıya gülüp içte hüzün bulutu yükledin !
İçte ise hüzün yüklü bir buluttur
Sorarlarsa söylerim eskiciye satar kimi zaman ,
Cennetinden mahrum etme ,
Gülüşünün kıyısına , kirpiklerindeki her bir harene ,
Ciğerlerimdeki nefese,
Her bir zerrrene desem, sevildiğinde adam güçlenir, kadın güzelleşirmiş sevgilim
Yalvardım…
Egomu çoktan rüzgâra emanet ettim.
Savaşacak bir yanım kalmadı;
çünkü bütün cephelerim sende sustu.
Gücüm yok…
Güzel sevilir insan sevdiği kalbe günışır,
Güzelim der misin ?
Canım der misin ?
Günün güzel gelsin ki kalbine huzur yansısın,
Sinirlendiğinde sakinliğin olsun kalbim,
Öfken yerini sakinliğe bıraksın.
Kadın bir liman arar çocukluğunda,
adı babadır.
O limanda fırtına dinmez belki,
ama insan güneşi onun avuçlarında
saklı sanır.
Zeytin ağaçları gibi köklerden sağlam,
Dallardan güneşe dönüktü yüzüm.
Güneşe dönük gümüşi dallar sen,
Diğerleri ise ben.
Köklerden sağlamlığı ciğerlerime nefes oldun,
Aşk sende başlar,
Adınla uyanır kalbim her sabah.
Sen gülünce, göğsümde sakladığım
bütün karanlık
Birer birer ışığa teslim olur.
Özledim her dem her zerreme bir buse konduran hayata gülümsetmendi ,
Hep varsın toparlan kalbini sevdiğim toparlan da yaşanacak güzel günlere gelecek huzurlu anlara bak ki ,
Ben senin kalbinin sükunetinde baktığın anlara gülümsedim,
Sinirlendiğinde sükunetine duamdasın kalbime umut var bekle dedim.
Cümlelerim devrik başı sen sonu ,
Dudaklardan dökülen bir buse miydi ,
Evren koca bir boşluk.
Ben, o boşluğun içinde
zamanın parmaklarından sızmış
isimsiz bir toz zerresiyim.
Yönümü sorarsan,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!