Ben hataları, yanlışları çığ gibi büyümüş,
Yine de sevmekten vazgeçmediğin O adamıyım.
Oysa ne çok kırmışım seni,
Ve düşündükçe kahrediyorum kendime ey ela gözlü güzel!
Hiç mi sıkılmadı,
hiç mi yorulmadı camdan yüreğin?
Nasıl sevdin o kırıklarla dolu yüreğin ile yeniden beni,
Hem de hiç eksilmemişçesine...
Saçları tel tel yüzüne dökülen güzel,
Rüzgarların kokunu dağıtmadan,
Penceremin aralığından odamın içine dolduran güzel...
Hiç dökmedin yüzünü;
Ben incittim, sen yine gülümsedin.
Yüreğin avuçlarında,ve bir kez daha
"Ben seni çok sevdim," be adam dedin.
Şimdi tek derdim sen oldun,
Tek sevdam, varlığım, sonum...
Silmek senden o acıları,Yaralarını sarmak...
Çiğdem çiçeği gibi baharı müjdele sen;
Karları arasından tekrar filizlen, baş kaldır,
ve tekrar gülümse...
Sen gül bana yeter ki,
Ben iki dudağının arasında yok olan olayım.
Şimdi eksik kalan ne kadar çok şeyimiz var;
Yarım kalmışlarımız, isteklerimiz, hayallerimiz...
Bir gün batımını,
Sallanan sandalyelerimizin gıcırtısında seyretmek,
Az şekerli kahvemizi içip,
Dönüp göz göze gelerek eskiyi unutmak...
Şimdi arkamızda bırakıp çıkalım o karanlık enkazı tozlarından,
Yeni bir sayfa açalım içinde hayallerimiz olan,
Yeniden yelken açalım mavilerine denizlerin...
Sonsuz bir ufka doğru;
rüzgarı, dalgaları göğsünde eriten o vapurun içinde,
Bembeyaz korkuluklarından tutunarak bulsak kendimizi.
Saçılsın gökyüzüne sevincimiz;
Martılara avuçlarımızdan simit atarken,
Köpüren dalgaların serin ve özgür sesi dalgalansın içimizde.
Yürüsek, gitsek o iskeleden kol kola,
adımlarımız toprağa can verse...
Ve o an, gözlerinin içine bakıp,
birbirimizi sevmenin o tarifsiz, o delice mutluluğunu,
İliklerimize kadar yaşasak yeniden beraber,
ey ela gözlü yar!
Kayıt Tarihi : 27.08.2026 22:46:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
"Cam Kırıklarından Maviye" şiirinin arkasındaki hikaye, "Kendini feda eden, sabreden ve iyileştiren bir aşık bir kadın karşısında; bencil ve hoyrat bir adamın pişmanlıkla uyanarak yeniden doğuşu" sarsılan ama yıkılmayan, kırılan ama sevmeyi bırakmayan ilahi bir sabrın, bir adamı nasıl güzelleştirdiğinin ve onu yeniden yaşama döndürdüğünün hikayesidir.


Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!