Çalabım Şiiri - İlyas Payas

Sevgili Allah'ım,

Âdem'in günahıyla geldim sana,
Bir de avucumda tevbesiyle.
Kul hatasından belli olurmuş,
İnsan sevmesiyle...

Cennetin ağaçları kadar,
Dünyanın kayalıkları şahit tevbeme.
Yalın ayak bir sevdaya düştüm.
Bir tek Sen çaresin derdime.

Bir avare nefsim elinden sürgünüm.
Bundan sebep gamla dolu yerim, göğüm.
Cennet falan bilmem ammâ,
Sensizlikte cehennem her günüm.

İçimde bir garip Yunus yalnızlığı.
Üstümde Yusuf'un gömleği.
Gözümde Yakup'un âmâlığı.
Düşlerim, bir güneşe secde eden on bir yıldızı.

Artık Kenan bilmez beni, Yakup görmez.
İçimde Eyyûb'un derdi hiç dinmez.
Öyle kör bir kuyudayım ki,
Kuş uçmaz, kervan geçmez.

Asâ-yı Musa yere vurulsa,
İçimde Kızıldeniz yarılsa.
Ruhumda bir İsa dirilse,
Ben yine Seni isterim.

Aklım Zekeriyya kadar ihtiyar.
Kalbim İmrân'ın karısı gibi umutlu.
Süleyman mülkü benim olsa,
Edemez beni Sensiz mutlu.

En az Nuh kadar yaşadım.
Yakındır içimdeki tufanım.
İsmail gibi kurbanım.
Hızır'ın hâlindeki sırrım ben.

Her yanım İlyas gibi kuraklık.
Yetmiyor buna kul aklım.
Varsa bir kimsede kul hakkım,
Salih'in devesine yüklerim.

İbrahim'im; Sana yaptığım ev benim.
Ateşinde yandığım kül benim.
Tebessümün gönlüme değince,
Sinemde açar gül benim.

Ak yeleli Burak'ı Ahmed'e,
Kevser şarabını Muhammed'e,
Yusuf'undan daha güzel günlere,
Ulaştır bizi Çalab'ım...

🌹🌹🌹

Menfi