Tik tak...
Tik tak...
Tik tak...
Zaman,
ömrümüzün
buz zirvesinden
damla damla
damlıyor.
Her saniye,
o sessiz beyazlığın
bir parçasını
alıp
götürüyor.
Biz,
bu eriyişin
eteğinde
duruyoruz;
kendi içimize
çöküşümüzün sesini
duymadan.
Tik tak...
Bu,
saatin sesi değil;
ömrümüzün
buz dağının
zamanın güneşi altında
usul usul
eriyişinin
sesi.
Tik tak...
Buz zirvesi
hâlâ
ayakta;
ama
gölgesi
her gün
biraz daha
kısalıyor.
Kayıt Tarihi : 22.07.2026 15:10:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!