Büyü Şiiri - Kasım Kobakçı

Zalimler gerçeği saklayıp, büyü yapsın,
Uzuvlar kirlenip, karanlık izler açsın.
Masumlar köşeden, sessiz bir yola sapsın,
Avuçlar terleyip, zehirli diken tutsun.
*
Ahlakı bilmeyen asiler, öne çıksın,
Suçlayan uzuvlar, uzanıp canı sıksın,
Kin dolu bilekler, şefkatli bendi yıksın,
Titreyen bileğim, çaresiz umut satsın.
*
Destanlar yazmayan, eklemler donar kışta,
Nasırla sertleşen, deriler kanar dışta,
Zarafet arayan avuçlar, yanar taşta,
Şefkatsiz tırnaklar, kalbime acı katsın.
*
Uzayın boşluğu, çekiyor şu bedeni,
Hicranın acısı, sarsıyor can gideni,
Boğucu zindanlar, yoruyor terk edeni,
Avcunun sıcağı, hücremde gizli yatsın.
*
Kudreti artınca, tutulmaz asi kollar,
Hiddetle sıkılan pençeler, bulur yollar,
Şiddetin izini, taşıyor yorgun çullar,
Kavgada boğuşan pazular, kaşı çatsın.
*
Çamuru yoğuran avuçlar, nasır bağlar,
Emekle dikilen fidanlar, coşup çağlar,
Tarlada terleyen bilekler, bağrı dağlar,
Nasırlı boğumlar, rızkını seçip yutsun.
*
Şifalar fısıldar bedene, derin izler,
İlacı getiren sargılar, derdi gizler,
Ummanın teması, kalbimde sızı közler,
Hastalık zehiri, tırnağa girip batsın.
*
Titreyen damarlar, gösterir soluk yüzü,
Yaşlılık, lekeli deride saklar güzü,
Kavrayış gücünü, kaybeder biten sözü,
Bastona sarılan bilekte, nabız atsın.
*
Ufukta kaybolan gemiyi, çeker yelken,
Mendili sallayan bileğim, donar erken,
Ayrılık ateşi, bedeni sarmış derken,
Son defa kavrayan avuçlar, hüznü tatsın.