Burada Yokken Şiiri - Hüseyin İstemi Harta

Sen burada olmayınca…
Haliç’in kıyısındaki dalgalar…
İskeleye utana sıkıla dokunuyor.

Martıların mecali kalmıyor…
Kanat çırpmaya.

Sen burada olmayınca…
Daha bir sıkışıyor trafik.
Kubbelerde aksi seda…
Saklanıyor minarelere.

Çiçekler… kokusuz açıyor yapraklarını.

Sen burada olmayınca…
Çocuklar sessiz oyunlar oynuyor.
Bereketi kaçıyor yağmurun.
Gölgeleri yırtıyor yakan güneş ışığı.

Sen burada olmayınca…
Karabiber bile hapşırtmıyor insanı.
Zeytinlerin daldaki buruk acısı… geçmiyor.

Duymuyor musun hanımellerinin sesini…
Bir baksana şu martıların kokusuna.
Düşünsene ateşin serin rüzgârını…

Seni bana çağırıyor hepsi…
Başka başka dillerde.

“Yanına var şu adamın” diyor çiçekler…
“Ellerinizin arasına dolacak kokularımız.”

Çay bile…
Biz bir araya gelince…
Kızıllığını seviyormuş meğer.

Bir tek özlem var…
Kendi hâlini hiç bozmadan duran…

“Siz uzakken de…
Yakinken de…
Ben hep buradayım.” diyen.

Duy artık…
Vuslatın dağları titreten fısıltısını.

Sana gel derken…