Kendi hâlinde öten bir bülbüldüm...
Kandırdılar, aldılar kafese beni; neyleyim?
Gülün dikeni ayağıma batmadıkça,
altın kafese koysalar neyleyim?
Kokusu dikeniyle bir; aşkla yaşamadıkça,
gözümün içine baksalar neyleyim?
Ayağıma bir kere batmalı o diken,
ve ben öttükçe ötmeli, kendimden geçmeliyim...
Benim vatanım, gül kokulu dikenli dallardır;
illa ki dikenimi, illa ki vatanımı isterim!
23.02.2018
Mesut TütüncülerKayıt Tarihi : 12.08.2026 14:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!