Buğulu Camlar Şiiri - Yücel Özkü

BUĞULU CAMLAR
Mevsimlerden sonbahar,
Yağmur ince ince dokunur şehre.
Camlar buğulanır akşamla,
İsmini çizerim parmağımla.

Sokaklar ıslak bir hatıra,
Kaldırımlarda ayak izin.
Bir yaprak konar pencereme,
Sanki yarım kalmış bir sözün.

Rüzgâr, eski bir mektup gibi
Geçer odamın içinden.
Her damla büyütür biraz
Yokluğunun gölgesini içimde.

Gece iner, ışıklar susar,
Şehir çekilir kendi içine.
Ben seni beklerim yine,
Yağmurun unuttuğu köşede.

Sonbahar geçer, yaprak dökülür,
Gökyüzü rengini değiştirir.
Bazı hasretler vardır;
İnsan sustukça derinleşir.

YÜCEL ÖZKÜ
3 Eylül 2026/22:50