oturup saatlerce yazmak ve yine yazmak
çıkıp dışarıda haykırmak ve sıra dağlarca
ağlamak istiyorum durup dinlenip
bıkarcasına. ellerim kanarcasına
yazmak. yine yazmak ve hep yazmak
sesleniyorum on sekizli yaşıma
korkma! o seni bulacak bu karanlıklarda
şehirler çıkmaz sokak sakın! aldanma
gelip dizlerine kapanmak istiyorum
bakmak istiyorum öyle usul usulca
bir kere yüzüme baksan..
üzülme! geçti artık desen bana
yazmak, koşmak, şehrin ışıkları
taşlı, topraklı yollar... daha da! daha da!
koşmak, haykırmak, bakmak gözlerine
ağlamak mı? neden... neden?
haydi! hayata sert bir yumruk toparlan
sigara ve dumandan cam kenarından
haydi! gidelim aşıklar kaybolmadan
güneş batmadan. ay bizden çalmadan.
ağlamak mı? neden... neden?
nefes almak varken, uyumak mı
koşmak, haykırmak... daha da fazla!
her an, her saniye... adını sayıklamak
var olmak secginle... yok olmak sevginle
koş... koş! daha da fazla... durma!
yazma! hata yapma!... siz gözlerini...
erkekler ağlamaz... sen bu gün ağla
acıya dökülmez o yaşlar ama
mutluluğa da bir kez ağla...
ama hep yürü, koş, daha da fazla
Alper Tunga 3
Kayıt Tarihi : 22.06.2026 04:21:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!