Ne bilirdin ki
bağrına “yar” diye aldığını
bir gün “yara” diye yazacağını…
Bu da kader, dedik…
Ama kader bazen insanın en derin suskunluğudur.
Ben seni severken
harflerin bile boynu büküktü,
her cümle sana varmak için kurulurdu,
her nefes adını taşıyan bir dua gibiydi.
Oysa şimdi,
aynı harfler seni anlatırken kanıyor,
aynı cümleler içime batıyor bıçak gibi.
Gitmek. Bir hançeri inceltip
Okyanusa daldırmak isteği
Ya da düşebilmek atlasların
Dışına ki ey kalbim
Yalnızsın bu yolculukta da
Devamını Oku
Okyanusa daldırmak isteği
Ya da düşebilmek atlasların
Dışına ki ey kalbim
Yalnızsın bu yolculukta da




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta