Bu Âlemin Şiiri - Hilal Asena Civan

Şair olmak için şiir yazılmaz,
Yalnız yazmak ile şair olunamaz.
Şiiri var eden kalpteki duygudur,
Duygusuz bir mısra derin bir uykudur.

Aşksız şairlerin eli kalem tutmaz,
Şiir duymayanın kalbi hızlı atmaz.
Madem aşk bahane şiir yazmak için,
O zaman aşığa şair demek niçin?

Mürekkep yerine gözyaşı dökülür,
Gönülün acısından kalbim sökülür.
Kelimeler kor olur kağıdı yakar da,
Şair bir mum gibi erir bu diyarda.

Ne şöhret peşinde ne tahtta gözüm var,
Bir tek sevgiye söylenecek sözüm var.
Gözümden dökülen her damla bir hece,
Kalemim dertleşir kağıtla her gece.

Sessiz çığlıkları duyan olmaz asla,
Avunur yürek her gün yeni bir yasla.
Teselli arar gözlerim her tarafta,
Ruhum sıkışıp kaldı sanki arafta.

Gönül bir başkadır, acıyla beslenir,
Ruhum feryat eder, sevgiyle seslenir.
Gözyaşı sel olup aksa neye yarar?
Herkes bu dünyada bir teselli arar

Şairlik bir unvan değil ağır yüktür
Bu yükü taşıyan gönüller büyüktür
Geceyle dertleşen kalemler susmasın,
Kader bu sayfaya hiç hüzün kusmasın.

Bak, görmekten çok ağlayan bir gözüm var;
Benim bu âlemde şairce sözüm var.
Hilâl’in kalbinde dinmez bu fırtına;
Yüklenip derdini, gider hep yarına.

Kalbimdeki bu sızı hiç mi dinmesin?
Bu şiiri yardan başkası bilmesin...
O sağır gönlün bir tek beni duymuyor;
Şairin bir günü bir gününe uymuyor.

Acıdan başka ne kattın sen ömrüme,
Sessiz sedasız gelip girdiğin gönlüme?
Sadece hüznü yazar oldu bu kalemin;
Ben de dertli bir şairiyim bu âlemin.