Gün yine karanlık
İkinci günün ortasında
Ulaştık düşe kalka
Yeni görev için duyulan üzüntü
Beş günlük koşuşturmanın verdiği yorgunluk
Sıkıntılı yolculuğun enfes yeşiliyle
Yerini rahatlığa bırakıyor
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta