Boşa Yanmışım Şiiri - Sadık Kocabaş

Gönül heybesini açtım önüme,
Her canım diyeni candan sanmışım.
Bakmadım dünyanın tersine düzüne,
Güler yüz gösteren dosta yanmışım.

İnsan çehresini değiştirmezmiş,
Sana sunduğu o maske değişmiş.
Kıymet bilmeyene emek verilmiş,
Yanlış kapılarda boşa donmuşum.

Herkes kendi yerini belli eder,
Kimi baş köşede, kimi yok gider.
Kırılan bir kalp ki, bin özür neyler?
Eski tadı kaçmış, hepten sönmüşüm.

İyi niyet dersen, büyük bir kayıp,
Vefasız insanda arama ayıp.
Yılları birer birer geriye sayıp,
Kendi değerimi geç de anmışım.

Dostun gülüşünde bin bir hile var,
Sırtından vuranın eli taze yar.
Gönül sarayımı eylediler dar,
Gördüğüm rüyadan erken uyanmışım
.
Sabırla sarıldım her bir hasrete,
Meylimi vermedim fani şöhrete.
Sığındım her daim o bir kudrete,
Yine de her söze kolay inanmışım.

Gönül bir ummandır, sığmaz bendine,
Herkes döner bakar kendi kendine.
Aldanma dünyanın yalan cengine,
Kalemsiz Şair der, boşa yanmışım.