Boş Hayat Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüzler demirden, bakışlar çok yavaş,
Sahte gülüşten örülmüş bir duvar.
Ruhsuz bedende akmıyor kanlı yaş,
Şekil peşinde tükenmiş son karar.
*
Parlak zırhların içi bomboş derin,
Yoktur değeri sızlayan hislerin.
Zindan edilmiş soluğu göklerin,
Suret hapsinde boğulmuş arzular.
*
Gösteriş kulu hevesler çok ürkek,
Ayna paslanmış, kirlenmiş her dilek.
Madde uğruna çatırdar bak yürek,
Çarkın dişinde ezilmiş umutlar.
*
Heykel olmuşuz, silinmiş asıl iz,
Buzdan saraylar kurarız kimsesiz.
Sahte yüzlerle dolmuş hep çevremiz,
Zincir vurulmuş, kilitli zindan dar.
*
Tonlarca demir altında kalan can,
Şekil derdinde tükenir tatlı an.
Anlam yitirmiş, kurumuş kızıl kan,
Kapkaranlık bir boşlukta can yanar.
*
Dışta şatafat, içerde boş hayat,
Çöpe atılmış değerler çok bayat.
İnsan bedeni sadece bir pusat,
Mermer altında ezilmiş duygular.