Boğazda ip Şiiri - Furkan Sivritepe

Kafam kurtuldu desem, boğazımda ipin izi konuşur;
Aynaya baktığım her sabah, başka biriyle göz göze oluşur.
Yollarda engeller vardı, atlayamadım bir türlü,
Belki de en büyük duvarı kendime ördüm ömrüm boyunca.

Ben ne istediğimi bilmiyorsam, bu benim suçum mu?
Tanrım, bir yol göster; kaybolmaktan yoruldum artık.
Tanrılar “sabret” dedi, ben “tanrıyım” dedim;
Sonra anladım, insan en çok kendine yenilirmiş.

Doğruyu seçtim dedim, doğruyu yaptım dedim,
Doğruların altında ezildim, sustum, kanadım dedim.
Bunun karşılığı buysa, sonu buysa, söyle;
Neden hâlâ içimde ölmeyi değil de yaşamayı bekleyen biri var?

İstiyorum… istemeyi bırakmayı.
Çünkü her dilek biraz daha eksiltiyor beni.
Kulaklarımı kapadım; sessizlik güzel şey derler.
Sen hiç sessizliğin çığlığını duydun mu?

Şimdi ses bile uğramıyor yanıma.
Ne kendimi duyuyorum ne de zamanı.
Bir tek içimde adını söyleyemediğim o boşluk var;
İnsan bazen en çok yaşarken kayboluyormuş, anladım.