Bizde Kalan Şiiri - Sadık Kocabaş

**Bizde Kalan**

Zaman değişti, yüzler döndü başa,
Sözün değeri kalmadı çarşıda.
Biz yine gönülden tuttuk yaşa,
Bir insan kırmamak kaldı karşıda.

Kimi yüksek sesle övdü adını,
Makamla, pulla büyüttü şanı.
Biz sessizce taşıdık yükünü,
Vicdandan başka görmedik şahı.

Öfke kolaydı, seçmedik yolu,
Kin tutmak ağıra çöktü kolu.
Bir selamın, bir gülüşün dolu,
Köprü oldu dosta düşman olu.

Eksildi çağdan merhamet gitti,
Değerler bir toprağa yitti.
Biz hâlâ “iyilik olur” dedi,
Bütün kalbimizle inandı etti.

İnsanlık büyük laf değil zaten,
Bir canı incitmemektir vatan.
Miras dediğin ne altın satan,
Temiz yürek, ardında iz kalan.

Yorulduk hayatın dik yokuşunda,
Güvendiğimiz dağlara kar düştü.
Yine de vazgeçmedik duruşundan,
Sessizlik kaldı içte bir düş tü.

Ömür dediğin bir nefeslik demdir,
Gelir geçer, solar her renk hem de.
Yarına bizden ne kalır cemdir,
Sevgiyle dokunmuş kalplerdir hepsi.