Birbirine yakışmayan Şiiri - Şaban Kara

Ben karanlığı severim
Sen aydınlığı
Karanlık benim içimdir
Aydınlık senin yüzün
Adının Mehlika olmayışına şaşırıyorum
Bir yandan da seviniyorum başkasının seni aydınlık görmeyişine

Sen çiçekleri seversin
Ben toprağın kokusunu
Sen düz ovalarda yürürsün
Ben dağların yamacında
Uzanır rüzgârların ılgın serinliği sana
Kara bulutların öfkesi bana

Çiçeklenir ağaçlar seni görünce
Kaçışır kuşlar beni görünce
Kaldırımlar arasından büyür sana meraklı yeşiller
Beni çeker kendine tekinsiz sokaklar
Seni gören annenin yüreğine serpilir iyilikler
Annem beni özler mi bilmem

Denizler turkuaza tutulur sen onlara varınca
Kıyılar öfkelenir ben ayak basınca
Kum zambakları taşır kokunu nadirlikle
Beni yakar güneş öfkesiyle

Solmayan çiçeklerin bahçesidir yüzün
Sesinin neşesinde büyür çocuklar
Kirpiklerine uzanır baharlar, yazlar
Ben kendimi unuturum sessizliğinde
Yeşiller solup sararır onlarda gezişimde

Martı çığlıkları yankılanır akşamımda
Asumandan sitareler senin saçlarında
Duyarım uzaklardan çocukların ağlayışını
Sende dinlenir ağlamaklı gönüller
Sözlerin, sesin şiirdir hitaplarda
Üstü karalanan cümlelerdir benim okuduklarım

Bilmem ay doğarmı ömrüme senin yüzünde
Sesin neş'e getirip, kederimi götürürmü
Tüm telaşlarımı unutturur mu bana ellerin
Bir buyur edişin alırmı beni karanlıklardan

Şimdi sen uzaklarda ben daha uzaklarda
Kapatsam da gözlerimi kaptmasam da karanlık
Sen yumsan gözlerini ışık haleleri belirir hayalinde
Ben kapılırım dumanlı odalarda hüzne
Kahrını çekerim bu uğrak dünyanın
Cennetler özler seni kendinde...