Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Bende aynı dertten şikayetçiyim .Gerçek doslar ve dostluklar çok az kaldı ne yazıkki..
Kimseye güven yok.. Ama keşke olsaydı.. Eski şen şakrak muhabetler, dostluklar,mutluluklarda geri gelirdi belki....'feriha'
Niye olmasınki...iyi insanlar hala var...dostluklarda var..hayat güzel..bu mayıs gününde...saygılar..nurtenhurel
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta