Bir kahvaltı düşü Şiiri - Naile Öztürk

​Güneş henüz utangaçken perde aralığında,
Sessizliğin en zarif yerinde buluşur gözlerimiz;
Dünya bizden henüz habersizken,
Sadece ikimiz...
​En sevdiğim yumurtalı ekmekti, bilirdin;
Ama sen gelince değişti tadı hayatın.
Bir lokmada çocukluğum, bakışında yarınım...
Sanki sofraya umut sürülmüş gibi sıcacık,
Sanki her yanım...
​Çayın buharı karışırken nefesine,
Seni izlerim; zaman diz çöker önümüzde.
Bir kahvaltıdan öteye geçeriz o an;
Eksik kalan ne varsa, tamamlanır içimizde.
​Ne konuşsak az gelir, ne sussak çok...
Seninle olmak, varlığınla doymaktır.
Bir tabak, iki kalp, tek bir düş oluruz;
Ki o düşten uyanmak, hayata geç kalmaktır.
​Ve sen gülümsediğinde anlarım;
Hayatın aslında ne kadar sade olduğunu.
Bir sofraya iki yürek sığdırabilmenin,
Dünyanın en büyük zengini sayıldığını...
​Ekmek kırıntıları düşerken masaya,
Onları bile kıskanırım; sana dokunurlar diye.
Çünkü her şey sana değince güzelleşir,
Her şey döner eşsiz bir hediyeye.
​Belki bir gün gerçeğe uyanır bu düş,
Aynı sabaha açarız gözlerimizi usulca.
Ne eksik kalır ne fazla gelir hiçbir şey;
Sen “buradayım” dersin, dünya susar...
​Ve ben yine içimden geçiririm,
Hiç söylemeden, sadece hissederek:
“En sevdiğim artık yumurtalı ekmek değil sevgilim;
En sevdiğim, seninle başlayan her şey.”