Bir isme itafen Şiiri - Murat Acer

​Adın yankılanır semada kutsal bir davet gibi
Oysa sesin ruhu üşüten bir zemheri yeli
Tuğba dedikçe diller bir huzur umar gönül
Bilmezler ki bu isimde saklıdır binlerce hüzün gülü
​Dalların göğe uzanır sanır seni her bakan
Oysa köklerin karanlıkta sinsice can yakan

Gölgen ferahlık değil dipsiz bir kuyu sanki
Sana sığınan herkes kaybetti elindeki her rengi
​Bir maske takmışsın porselen kadar pürüzsüz
Lakin vicdanın ıssız merhametin dilsiz ve güçsüz
Gözlerinde parlayan ışık bir yıldızın feri değil
Gidenlerin ardından yakılan soğuk bir ağıtın izi bil

​Yalanların bir sarmaşık gibi dolanır gerçeğe
Boyun eğdirirsin en dik duran çiçeğe
İyiliği bir kalkan yapıp vurduğun her darbe
Dönüşür ruhunda onarılmaz derin bir harbe

​Bir zamanlar bahardın öyle sandı bu yürek
Meğer kışa hazırlıkmış sendeki her bir emek
Sözlerin baldan tatlı lakin sonu hep zehir
Akıp gitti ömrümüzden senin yüzünden koca bir nehir

​Kırılan kalplerden ördüğün o yüksek tahtında
Mutlu musun ey kadın bu karanlık bahtında
Herkesi kendin gibi birer kukla sanırsın
Gün gelir kendi yalanlarının ateşinde yanırsın

​Tuğba dedikleri o ağaç seninle kurudu
Çünkü bir kötü yürek her türlü güzelliği vurdu
Artık ne bir özlem kalır ne de sitem dolu bir söz
Senden geriye kalan sadece soğumuş bir avuç köz

​İsimler insanı yüceltmez insan ismi yaşatır Eğer bir ruh kararmışsa en güzel isim bile o karanlığı aydınlatmaya yetmez ve hiçbir kahpelik gizli kalmaz