Bir Güneş Doğdu Şiiri - Uğur Şemen

Beş yüz yetmiş birde bir güneş doğdu,
O nurlu şafaklar zulmeti boğdu.
Âlemler can buldu feyizle, nurla,
Kâinat bezendi o gün sürurla.

Adı Muhammed’di, o can Ahmed’di,
Hakka boyun eğen ulu rahmetti.
Daha doğarken, o nurlu saat,
Döküldü dilinden: Ümmetim, ümmet…

Yetimlik hırkası giydi o sultan,
Öksüzlük acısı sarmıştı her yan.
Abdullah, Amine gitti ukbaya,
O gül gonca kaldı fani dünyaya.

Halime elinden sütünü içti,
Dertli çocukluğu sabırla geçti.
Dedesi, amcası kanat gerdiler,
O nurlu meb’usa gönül verdiler.

Kırk yaşına erdi o şanlı nebi,
Hira dağında başladı vahiyle işi
Peygamberlik tacı kondu başına,
Bakmadı dünyanın fani işine.

Allah birdir deyip haykırdı her an,
Putlar yere battı, sarsıldı cihan.
Cahiliyye devri son buldu o gün,
Müminler İslamla oldu güpegün.

Uğur der o nura hayrandır canım,
Yoluna fedadır her anım, günüm.
Şefaat kıl bize ey nurlu rehber,
Ümmetin seninle mahşerde güler.