çocuk ruhluydu; kim ne dese inanır...
yoktu içinde ne nefret, ne de öfke;
sadece inattı, benim fikrimce.
yolda şiirler bulur, kafayı çekince;
her şeye âşık olurdu...
boynunu bükmüş bir çiçek görse dertlenir,
sokak kedilerini kendine dert eder;
sanki sorumlusu kendisiymiş gibi üzülürdü.
onların açlığı, kendi derdinin önündeydi;
bir köpek görse üşümüş,
ceketini örtecek kadar cömertti.
bencil olmadığı gibi, fazlaca insandı;
nesli tükenenlerden hani...
müzelik desem yeridir, çocuk kadar masum,
dünyayı sığdıracak kadar kocaman yürekli;
aslında korumaya almak gerekti kendisini.
nasıl anlatsam? biraz uçuktu, biraz deli...
gramla alır, okka ile dağıtırdı sevgisini.
bir keresinde "deli" demişti bana;
kabullenmiştim, hani filozofçasına...
ne çok benziyorduk birbirimize,
doğuş şeklimiz bile...
görünen o ki bu uzaklaşmanın temeli
tam da bu benzerlikti;
ki o da benim gibi, yaşama yenilmişti.
23.02.2010 - Hatice Ak
Hatice AkKayıt Tarihi : 25.07.2015 10:11:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Kardeşim, ağabeyim güzel insan... Geçmiş olsun hastalanmışsın... Çok çok geçmiş olsun... Sen deliysen ben zır deliyim... ********24.04.2011***** O deli, ben zır deli, Bunu herkes böyle bilmeli Ben Akdenizli, O Karadenizli Benim kafam yarım gün çalışmaz, Onun kafası temelli...
TÜM YORUMLAR (1)