Bir daha seversem Şiiri - Hatice Ak

uzaktan uzağa bir bakışmaydı sadece,
ama kıvılcımlar çakardı her ikimizin yüreğinde.
gülümserdik birbirimize
tek söz söylemeden, öylece…
başladığı günden beri bu hikâye
sen benim kadar tahammüllü olamadın.
hoyratlaştı sözlerin, boş bakışlıydı gözlerin;
yoktu zerresi bile ne aşkın ne de sevginin…

sohbetlerin havadan sudan oldu, sığlaştı...
sözlerinde şefkat yoktu, hep ağırlaştı.
zaten hiç elimiz elimize değmemişti;
bilmiyorduk ne tenimizin ne terimizin kokusunu...

kabahatli bir çocuk gibiydin;
korkuyordun içindeki boşluğun fark edilmesinden.
ne zaman bir şey söyleyecek olsam
lafı değiştirip duruyordun…

öyle çok kırmıştın ki, kendini dünyanın merkezi sandın;
oysa sen de insandın ve elbette olacaktı hataların.
kabul etmek yerine, herkesi hor görmeye alıştın;
üzülmüştüm aslında, sense hâlâ olgunlaşamamıştın…

merak etme, ardından ağıtlar yakmayacağım;
iyi dosttuk ama şimdi o bile değilsin.
insana ve sevgiye önem veren yanını çoktan yitirdin,
sevgi adına ne varsa pervasızca bitirdin...

sonuncusu da olmayacak, sen de biliyorsun;
şımarıklıklarınla çevrendeki herkesi uzaklaştırdın.
ve belki de artık sevenin kalmadığı için
sevenlerden değil, kendinden kaçmalısın…

biliyorum, ben de sütten çıkmış ak kaşık değilim;
hiç sırası değilken sevgiye yürek koydum, gönül verdim.
bir "hiç" yüzünden olmamalıydı ayrılık, çok derinden kırıldım;
seni bilmem ama kendi adıma...
bir daha seversem insan değilim!

06.07.2010 - Hatice Ak