Bir Deli Divane Şiiri - Mehmet Tevfik Eltas

Nerden gördüm seni apansız, ani,
Gözlerin senin ah, efsun gözlerin.
Akan su pınarı, aşk adın yani,
Vuruldum naif o güzel sözlerin.

Ben deli divane, aşkına kuldum,
Benliğim sildiren o yüce mecaz.
Dünyayı okşayan değersiz puldum,
Gönülden sevenler söyler hep Hicaz.

Bir murat ber murat, sanki o değen,
Günahtan silkindim, sevaba bindim.
Ayakta duruşum dik değil, eğen;
Aşkının durağı geldim ve indim.

Saçların rüzgârda dalgalı, lüle,
Benzersin dalında gonca bir güle.
Bu aşkta olmasın sakın bir hile,
Sen açan bir gülsün, ben soyut güle

Seninle başlayan bu ulu sancı,
Asansör misali yukarı taşır.
Kıskançlık nöbeti vuran bir acı,
Yüreğim aşkına, durmasın; aşır.

Yanarım yanarım mangalda közde,
Bitmeyen bir umut dalgalı deniz.
Anarım anarım seni hep özde,
Ayrılık olmasın solmasın beniz.