Bir Adamın Hülasası Şiiri - Adnan Deniz

Hava oldukça sıcaktı. Hâlbuki bir kış gününü yaşıyorduk güya. Cebinden mendilini çıkardı. Yüzünden aşağı süzülen terlerini birer birer sildi.

Ellerini nereye koyacağını bilmez bir hâlde yerinde dönüp duruyordu. Konuşmalarının çoğunu, kendisi bile anlamaz bir şekilde, bir şeyler mırıldanıyordu.

Bazen yaşıyormuş gibi soluk alıp veriyordu. Bazen gözlerinde binbir hüznü gezdiriyordu. Ara sıra gidip geliyordu. Gözlerinde çaresizliğin bütün ezilmişliği adeta dans ediyordu.

Bir köşedeki taşın üzerine oturdu. Ağır bir yükün altında ezildiğinin farkına vardı birden. Derin bir nefes aldı. Gözlerini bir noktaya dikti. O an, bütün geçmişin gözlerinin içinden hicret ettiğini sanki bütün el âlem görebiliyordu.

İçinden bir "of" çekti. Öyle bir "of"tu ki bu; sanki bütün yaşamın ve dertlerin hikâyesini özetliyordu bu iç çekiş. Dünyanın ne kadar boş olduğunun farkına varmak için yalnızca yüzüne ve boynunu bükerek yürüyüşüne bakmak yeterdi.

Yürüyüp gitti yanımızdan. Öyle bir yandan bakışı vardı ki, her şeyi anlatıyordu hülasa...