Ben korkağım ey dünya…
Ama korktuğum geceler değil, içimde büyüyen sessizlik.
Bir kötü rüya görsem
sabahı beklemeden kırılır içimdeki cesaret.
Kapıya bin kilit vursam ne fayda…
Asıl hırsız içeride saklı.
Her gece ruhumdan bir parça alıp
beni yine bana bırakıyor karanlık.
Korkuya dedim ki:
“Gel, otur yanıma…
Zaten gidecek kimsem kalmadı.”
Ey dünya…
Ben yorgun değilim,
sadece içimde yıllardır uyuyan bir acıyı taşıyorum.
Nehirlerden geçtim susuz,
çünkü benim derdim su değildi…
Ben kaybettiğim huzuru arıyordum.
Kayıt Tarihi : 19.06.2026 01:32:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!