& biliyormusun baba & Şiiri - Mustafa Çeker

Biliyormusun baba.
Yıldızlar her gece birer birer sönüyor gökyüzünde.
Ama en çok senin yokluğun karartıyor odamı.
Uyku kapımı çaldığında.
Sende usulca giriyorsun içeriye.
Kapı gıcırtısı bile çıkmıyor.
Sadece o bilindik kokun.
Tütün, sabun, birazda rüzgar kokusu doluyor yastığıma.
Saçlarımı okşuyorsun yine.
Parmakların hala aynı sıcaklıkta.
Nasıl unuturum ki o dokunuşu babam.
Çocukluğumda ateşim yükseldiğinde.
Anlıma koydugun o serin elin.
Şimdi rüyamda aynı el.
Saçlarımın arasından geçiyor yavaş yavaş.
Sanki zamanı geriye sarıyormuş gibi baba.
Uyudunmu yavrum diye fısıldıyorsun.
Sesin o kadar yakın ki gözlerimi açıyorum korkuyla
Ama oda bomboş, perde hafifçe sallanıyor.
Sadece rüzgarın uğultusu.
Ve kalbimin hızlı atışı kalıyor geride.
Bazen sabaha karşı, yatağımın kenarına oturuyorsun .
Sırtın bana dönük, ama omuzların biraz daha kambur.
Babammm diyorum içimden, dönüp bakmıyorsun .
Sadece elini uzatıp yorganımı düzeltiyorsun.
O hareket bile yetiyor gözlerimin dolmasına.
Keşke bir kez olsun, gerçekten uyanabilsem.
Ve sen hala orada olsan.
Keşke elini tutabilsem, gitme diyebilsem.
Ama sen her seferinde.
Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte.
İnce bir duman gibi dağılıyorsun.
Geriye sadece ıslak yastık.
Ve göğsümde ağır bir boşluk kalıyor.
Baba......
Büyüdüm, saçlarıma aklar düştü, sesim değişti.
Ama senin elinin izi hala anlımda.
Sen her gece yine gel.
İster rüyamda ol, ister gölge.
Sadece gel.
Saçlarımı bir daha okşa, bir daha yavrum de.
Çünkü sensiz geçen her gece.
Yıldızların gerçekten kayıp gittiği, o gece oluyor....