Bilir Toprak Şiiri - Yasin Yüksel 2

kökü kırılan ağaç durmaz ayakta
kuruyan fidana bahar gelmez asla
yıkmak kolaymış yapmak zor hayli
toprak bilir elbet kul ne olur sonunda

kökü kopanın gölgesi düşmez yere
Her yüze gülen dost olmaz öze
dünya döner bakmaz kimseye
eden bulur kâr kalmaz hiçbir çile

vefasız dosttan ne çıkar ne kalır
yemin unutan dilden ne olur
gönül emanettir kırmaya gelmez
kırılan kalbe girmeye yol bulunmaz

vefasız gönülde bahar neylesin
kuru dalda yağmur sümbül neylesin
kırılan kalplere pişmanlık ne etsin
kırgın bu gönlümü kim geri versin

sanma ki bu dünya böyle sürer gider
giden ömür gider ufuklarda tüter
iyilik toprağa düşen bir tohumdur
vakti gelince elbet özüne döner

topraktan gelen de gidende belli
kul saklayamaz özündeki halı
nice sırlar saklar suskun gözü
vakit gelir elbet doğar hakikati

kimsenin malın olmasın gözün
ne tahtına iliş ne bak gör köşkün
bir lokma helal aş bir gönül yeter
insandan geriye kalan özüdür

gün gelir hesaplar sorulacak
kimin adı silinip kimin baki kalacak
insan bu dünyadan göçüp gider
toprağa ne ektinse o anılacak