Bilinmez Şehir Şiiri - Kasım Kobakçı

Bilinmez şehirde yabancı gezerken,
Rüzgarın sesini uzaktan sezerken,
Kader hep ağını önümde bezerken.
*
Derdimi anlatsam ağaçlar ağlasa,
Gökyüzü kararıp karalar bağlasa,
Dereler benimle coşarak çağlasa.
*
Yüzler hep yabancı bakışlar çok uzak,
Her adım başında bekliyor son durak,
Gökyüzü alıngan bu toprak çok kurak.
*
Ay aydınlatırken karanlık geceyi,
Çözemem içimde acı bilmeceyi,
Dillerim unuttu o tatlı heceyi.
*
Yabancı ellerde tükendi baharım,
Geceler boyunca durmadan ağlarım,
Denizler ötesi uzağa çağlarım.
*
Dağların ardında kayıp bir yolcuyum,
Nehirler içinde bulanık bir suyum,
Aslında seninle değişen bir huyum.
*
Hayat bir halattır sarılır inceden,
Uzaklaştı adım bu ağır heceden,
Kaçarken korkudan ve kara geceden.
*
Düşünce sarmalı beni içe çeker,
Bu yabancı rüzgar beni yere döker,
Her bakış bağrımda yeni tohum eker.
*
Lirik bir şarkıdır içimde ağlayan,
Yabancı ellerde kalbimi dağlayan,
Geçmişle bugünü zehirle bağlayan.
*
Yüzleşmek zor gelir aynaya bakarken,
Gözyaşı sel olup içimde akarken,
Geçmişin külleri ruhumu yakarken.
*
Bu yabancılıktan ne zaman bıkarım,
Kendi ellerimle ben beni yıkarım,
Karanlık zihnimden dışarı çıkarım.
*
Yabancı dünyada kayıp bir insanım,
Her gün acı çeker sızlayan sol yanım,
Damarlar içinde donmuş akan kanım.
*
Çemberler içinde dönerken başımız,
Zehirle yoğrulmuş bu tatsız aşımız,
Yıllarca dinmedi gözdeki yaşımız.
*
Gün biter ve bu son mısralar dökülür,
Yürekteki bağlar sırayla sökülür,
Benliğim kayıptır boşlukta bükülür.