Ölüler ruhlarını alır giderler
Bedenlerini almaya vakitleri bile olmadan...
Sevgililer ruhlarını ruhuna katarlar önce
Sonra...
Bedenlerini de alıp kaçarlar...
Bazıları bilseydi eğer
Dünya bu kadar acı veren;
Hayat bu denli kanatan...
Sanırım gelmek için pek acele etmezlerdi
Ayağa kalktı bütün kelimeler sıcacık ellerimde
Ortaya çıkıyor her şey gizli öznelerim bile
Bir ışık belirdi -gözlerimde- güneşten parlak
Ateşi kırmızısından,kanı akışından utandıran gülüşünle.
Aramızda uzunca yollar,onlarca şehir
Sadece orda duran şehirler
Seni en sevdiğim yerdeydim
Baktım ki seni hala unutmamışım
Hemen pılımı pırtımı,şiirimi şarkımı alıp
O şehirden kaçtım!
Kadın gel otur önce kalbime
İstanbul saçların savur
Sonra konuş
Sanat musikisi saçılsın her yerime
Sakın susma asırlık hüznüm dağılsın
Ateş çıkıyor gözlerinden
Sen çok alkollüsün bitanem
Bense içki kullanmıyorum
Sen ağzına tohumunu atıp güzel kokular umuyorsun karanfilden
Bense çok güzel nazlı çiçekler bekliyorum
Senin aşk anlayışın hayallerimi çiğnemekse
Kusura bakma ben artık bu oyunu seninle oynamıyorum...
Duası bile vardır karıncanın
Sırf kendi adına
Çalışkandır
İnatçıdır
Her yerdedir bazen televizyon ekranında
Bazen bacaklarında
Geceyi severken gündüzle el eleyim
Suskunum; yorgun en çok da
Sallantılı bir yolda
Aniden frene bastı ya
Biri bi yerlerden
Kafamı cama vurdum kanamalı kalbim
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!