“Gel tut elimi…”
unutalım tüm acıları…
Bu dünya yeterince yordu bizi,
biraz da birbirimizin omzunda dinlenelim.
Seninle kaçalım sevgilim,
Çekip gidecek kadar kötü müydük?
Bir veda cümlesine sığacak kadar değersiz miydik?
Hani sonsuza kadar sürecekti sevgimiz,
Hani ellerin ellerimde yaşlanacaktı…
Ne oldu da bir anda yabancı oldun bana?
Yalvarıp kal demem, git güle güle
Bir ömür yetti zaten içimdeki çile
Ne sen eski sensin ne ben o delice seven
Kırıldı içimdeki bütün hevesler yine
Geceler şahidim, nasıl sustuğuma
Git içimden…
Her şeyimden git artık
Adının yankısı bile canımı yakıyor
Bir zamanlar cennet bildiğim gözlerin
Şimdi en derin yarama dönüşüyor…
Sana Gitme desem de gidiceksin biliyorum.
Çünkü insan birkere kafaya koydumu gitmeyi.
Hiç kimse tutamaz hiç bir söz yetmez.
Ama gitmesen olmazmı ? kalsan olmazmı ?.
Gözlerine asılı kaldım ey yar,
Bir bakışın yetti ömrümü susturmaya.
Şimdi çıksan karşıma ansızın,
Hiç bırakmadan sarılsam sana…
Kırılsa içimde biriken bütün özlem,
Dağılsa yıllardır büyüttüğüm hasretin ayazı.
Şiirlerimin her mısrasında
Varlığınla renk kattın ömrüme
Bir sen düştün kalbime usulca
Bir bahar gibi en karanlık geceme
Adını yazınca güzelleşti cümleler
Bazen kayboluyorsun ya, arada bi.
İşte ozaman ben çok yanlız kalıyorum, bu koca şehirde.
Aklımda kalan, gönlüme sığan tek umut.
Nekadar uzak değilsen, bi okadar da uzaksın işte.
İnceden inceye lanet ettim sana…
Bağırarak değil,
Sessizce çöken gecelerde.
Kimse duymadı belki
Ama içimde her gün biraz daha kırıldın.
“Mahşere kaldı aşkımız…”
yarım kalmış dualar gibi…
Ne sen vazgeçebildin benden,
ne ben sensiz yaşamayı öğrendim.
Bizim hikâyemiz
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!