Söyle bana nedir bu dalgınlığın
Dalıp dalıp gitmelerin kimin eseri
Seni de mi kırdı bu hayat ben gibi
Bak herkes mutlu ikimizden başka
Gülen insanlarla dolu tüm şehir
Bir kez de sen gülsen yüzüme
Bırakıp gittiğinden beri
Yalnızım ben
Bir sen vurdun,
Bir de kalan herkes.
Ama kimse
Sen gibi acıtmadı canımı
Artık gelmesen de olur
Sana anlatacağım, hatta anlatamadığım her şeyi
Karanlıklara da geceye de anlatabiliyorum
Hem senden daha çok huzur veriyor bana gece
Eksiklerimi örtüyor, hatalarımı gizliyor
Yüzüme vurmuyor her şeyi sen gibi
Ah yıllar ah!
Sen bittin, ben bittim
Sen hızlı hızlı geçtin,
Bense kaldım hala aynı yerde
Ne öteye gidebiliyorum,
Ne de beri
Sevginin çıkmaz sokaklarında
Sana ulaşmaya çalışıyorum
Bağırıyorum avazım çıktığı kadar
Yoksun ama hiç bir yerde
Gönül sisliyken hemen şimdi
Çıkıp gelsen karşıma diyorum
Fırtına öncesi sessizlik gibi
Hani yapraklar değer ya birbirine
Yüreğimde öyle çarpar işte
Yokluğundan kalan kimsesizliğe
Kağıt kalemi beklerken
Ağaç rüzgarı, fidan yağmuru
Ben sizi bekledim,
Bana uzaktan bakışınızı değil.
Bir yabancı olmaksa maksat
Öylesi çok vardı sokakta
Bütün kapılar yüzüme kapanmış
Ne çıkmaz bir haldeyim
Ah bir bilsen şimdilerimi.
Yalancı bir ışık görsem
Adını umut koyup peşinden gidiyorum.
Meğer ne zormuş dürüst olmak
Sende hayat gibi iki yüzlüsün
Ne varsın bende, ne yoksun
Acı bir şurup gibisin dilimde
Gönlümde hep dolu dizgin
Fırtınalar koparansın sen
Ama yanımda olmayansın
Kimine vurursun da acımazsın
Kimine bir fiske bile vurmazsın
Kıyamazsın bazısına yalan dünya
Bazısına ise her gün azap olursun
Adaletin kimseye işlemez ki
Zalimsin sen zalim dünya
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!