Bıktık usandık Şiiri - Kemal Tekir

Bıktık Usandık

Bıktık usandık biz münafıklardan,
Özü sözü uyuşmayan bunaklardan.
Hırsı aklının önünde koşan,
Çıkar makam koltuk düşkünü,
Bencil egoist,narsist şarlatanlardan.

Siyasi hokkabaz,
madrabazlardan,
İlkesiz kararsız,tutarsız,
İstikrarsız,
Ahde vefasızlardan,

Düşün artık düşün,
Yeter milletin yakasından.
Gölge etmeyin başka ihsan,
İstemiyor sizden artık halk
inan,
Gına geldi halka sizden, el aman.

Nedir bu sizdeki koltuk sevdası,
Kirlettiniz mi yoksa acep onları.
Kalkarssnız ortalığa mı yayılır kokuları
Çözemedik hala biz bulmacayı.

Doydu halkım kuru lafa yalana,
İnznmıyor boş kuru nutuklara.
Bir eliniz yağda, biri de balda
Doymadınız türlü türlü talans.

Dün ak dediğinize kara dersiniz,
Menfaat görünce saf değiştirirsiniz.
Doğruyu eğip büküp başka gösterirsiniz,
Sonra da utanmadan alkış beklersiniz.

Kürsülerden nutuk bol, icraat az,
Sözünüzde sadakat yok, az biraz.
Bir dediğiniz bir dediğinizi tutmaz,
Böyle siyaset millete umut olmaz.

Koltuğa yapışmışsınız kök salmış gibi,
Kendinizi sanırsınız memleketin sahibi.
Oysa halk görüyor artık tertibi,
Gizleyemez makyajınız gerçeğin rengini.

Çarşı yanar, pazar yanar, ev yanar,
Garibin umutları her gün kanar.
Siz hâlâ masallarla halkı oyalar,
Dayanmaz buns can sabır taşı çatlar .

Sanmayın ki sürer böyle bu düzen,
Her hesabın bir günü vardır aynen.
Tarih yazar bir gün kim haklı zaten,
Bzkş kalan gök kubbede, boş seda zaten.

Düşün artık düşün, ey gaflet ehli,
Milletin sırtında bitmez bu sefa hali.
Yeter çekin elinizi be yakamızdan,
Bıktık usandık sizden münafıklardan.

Kemal Tekir
Halkın sesi