Biat kültürü Şiiri - Kemal Tekir

Biat kültürü

Tahtın gölgesi düşer şehrin üstüne
Güneş bile izinle doğar artık
Gölgeler uzadıkça kısalır insan
Ve herkes biraz daha susarak çoğalır.

Altın taç değil bu gördüğün
Pas tutmuş bir boyun halkası
Parladıkça kör eder gözleri
Ve adına sadakat derler utanmadan.

Sarayların duvarları etten örülüdür
Her tuğla bir “emredersiniz”
Her kapı ardında zincir sesi
Ve yankısı: “biat, biat…”

Bir put büyür meydanların ortasında
Ellerle değil, korkuyla yontulmuş
Tapınan kalabalıklar çoğaldıkça
İnsan, kendinden eksilir usulca.

Ama bir gün
Bir çatlak yürür mermerin kalbinde
Bir tek ses, bir tek itiraz
Çürütür o görkemli sessizliği
Ve o an anlaşılır
Taht dedikleri şeyin aslında
Toplu bir diz çöküşten başka
Hiçbir hükmü olmadığı…

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi