Beyhude Çığlıklar Şiiri - Halil Kumcu

Kimseye gösteremediğim yaralar,
Gün olur yaşla gözümden düşer.
Sustukça hiçbir yere sığmaz,
Başlayıp bitiremediğim kelimeler.

Derin bir uçurumun kıyısında,
Debelenip dururum hikâyenin ortasında.
Bir türlü dökülmez dilimden bu türkü,
Dudaksız, harfsiz boğulurum o anda.

Dün içime attığım beyhude çığlıklar,
Bir gece yarısı ansızın yüreğime iner.
Gecenin zifiri karanlığında bir şarkıda,
Bir hançer gibi deşer, üstüme siner.

Takılıp bir kere düşmeye gör,
Ömür dediğin can eskisinde.
Her gün bir yaprak kopar,
Geçmişe saklanıp üşürüm mazide.

Günler kayar ayaklarımın altından,
Ha kesildi ha kesilecek uzun yolda nefesim.
Bir avuç toprak, biraz da su,
Yüzüme kefen indi denilen yerdeyim.

Bir sessizlik çöker içimde yankılanan,
Ne bir ses kalır ne de bir hatıra.
Son mısra düşer ömrümün kenarına,
Adımı sile sile gider zaman… usulca.

📍Şair Notu: Sevgili okur, bu dizelerde sessizliğimi duyacaksın; içimde biriken çığlıkları, söyleyemediklerimi… Bazen kelimeler yetersiz kalır ya, işte o anlarda yüreğim konuşur. Sen okurken belki bir yaprak gibi üşürsün, belki bir anlık bir hüzün düşer gözlerine; ama bil ki her damla, her sessizlik, yaşadığımız hayatın izidir. Bu şiir, benim yalnızlığımın, senin hissettiğin yalnızlıkla buluştuğu bir köprüdür.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Zaman, unutturmaz; sadece hatırlamaya cesaret edemediğimiz yaraları örter.
•Her yaprak, geçmişten bir hatıradır.
•Gözyaşı, zamanın sessiz tanığıdır.
•Yalnızlık, insanın en sadık yoldaşıdır.

14 Ocak 2021 / Cuma / Bartın