Beyaz şölen Şiiri - Ömer Tural

Beyaz Şölenin Ardındaki Sessiz Dram: Sokaktaki Canlarımız

Gökyüzünde bugünlerde eşine az rastlanır bir görsel şölen var. Lapa lapa yağan kar, sanki birbirine değmeden havada zarif bir vals yapıyor. Sokaklara baktığımızda çocukların o saf neşesini görüyoruz; kar topu oynayanlar, kızak kayanlar… Onların hayalleri de mutlulukları da kar taneleri kadar temiz ve bir o kadar başka.

Ancak pencerenin bu tarafındaki sıcaklık, bizi dışarıdaki dondurucu gerçeğe karşı kör etmemeli. Biz yetişkinlerin, bu şölenin coşkusuna kapılırken düşünmemiz gereken çok mühim meselelerimiz var: Kimsesiz sokak hayvanları.

Bizim için "manzara" olan bu kar yağışı, barınağı olmayan bir kedi veya köpek için hayatta kalma sınavıdır. Karnı aç olan bir canın vücut ısısını koruması imkansızdır. Sokak dostlarımız bir kuytu, bir sıcak nefes, rüzgarı kesecek bir barınak bulabilirse bu kışı sağ atlatabilirler. Unutmayalım ki merhamet, sadece bir duygu değil, aynı zamanda bir eylemdir. Kapımızın önüne koyacağımız bir kap mama ve derme çatma da olsa rüzgarı kesen bir barınak, aslında bizim insanlığımızın sığınağıdır.

İşte bu duygularla, Karagöl’ün ayazından sesleniyorum:

KARAGÖL’ÜN SESSİZ CANLARI
Gökten inerken beyaz şölenin bin bir yüzü, Çocuklara şenliktir, canlara kıştır özü. Biz camdan izlerken bu masalsı beyazı, Dışarıda titrer canın, bitmez dertli ayazı.

Sokakların dilsizi, o masum bakışlar, Bir lokma ekmek bekler, geçmez bu kışlar. Hayalleri yoktur belki bir yuvadan gayrı, Düşmesin gönlümüze bu canların kahrı.

Karagöl’ün bağrında kar dize kadar çıkar, Merhametsiz yürekler bu canı nasıl yakar? Barınak olsun sevgin, bir kap aşın can olsun, Dünya tüm sessiz canlara sıcak bir yuva bulsun.

Karagöllü TURAL