Beyaz Bir Gemi Şiiri - Dr Yusuf Polat

Denizlerin üzerine ince bir hüzün düştü
Rıhtımdan iki kalbi birbirinden ayıran
Beyaz gemi günbatımına eşlik ederken

Giden,
Rüzgârın omzuna yaslanmış sessizlik
Kalan, taş kıyının unutulmuş yalnızlığı.

Yıllar geçti…
Yüzünü zaman alsa da benden,
Fakat gözlerin
Hâlâ denizin en derin mavisinde yaşar.

Kirpikleri, gecenin ıslanmış kanatları
İçinde söylenmemiş bin veda vardı;
Dokunsalar, yağmur olup yağacaktı.

Bir düdük yükseldi akşamın içinden
Beyaz gemi, sisle aynı renge büründü,
Ufkun hafızasına karıştığı o ilk anda

Ve kıyıda
Bütün denizlerden büyük yalnızlık kaldı;
Adına da yalnızca sessiz bir adam dediler.