Beton ve Nefes Şiiri - Ayşe Soylu

Doğa fısıldar –
yeşil nefes,
narin çırpış.

Şehir böğürür –
beton çığlık,
demir yumruk.

Çatışma başlar
sessizce:
Dal uzanır,
duvar yutar.

Kuş düşer –
gözleri gökte.
Çiçek açar çatlakta,
ayak ezer.

Doğa direnir
rüzgârla,
yağmurla,
kök deler betonu.

Şehir kazanır görünürde –
ışık boğar yıldızı,
gürültü susturur ormanı.

Ama derinlerde
doğa bekler.

Bir gün
beton çatlar.
Yeşil fışkırır.

Şehir
nefes almayı
unutur.

Çatışma biter.
Doğa
her zaman
kazanır.
Sessizce.