Bergüzar Şiiri - Serdar Tunçluer

Halamı beklersin Bergüzar
Bende ne kaldı,
Neyim kaldı alınmadık,
Çalınmadık ne kaldı benden başka Bergüzar,

Ne diyem Gardaş...
Farkındalık biz dışında kimlere yar olmuş,
Satmış anasını kara düzen,
Şerefsize yar olmuş,

Hay be külhanım buda mı gelecekti başına,
Rüya desem desem değil,
Gördü gözüm parselleri,
Parsellenmiş emekler,
Biri gelir hayt der,
Öteki vay söyletir,
Bir avuç buğday için,
Of dedirtir inletir,

Hele sarı kızın hikayesi,
Sevdim be gardaş sevdim
Sevmek kendi tarifimde,
Ne bilem süslü kelimeleri,
Söyleseler diyemem,
Dil gerek mahir gerek olmalı,
Ya da biri olmalı ifşasına aracı,
Seviyor demeli ben yerine,
Dost olmalı…
Diyen tüccar olmamalı…
Mal olmamalı Sarı gelin,
Olur deyip çalmamalı Sarı kızı şerefsiz,
Vay be Bergüzar…
Ne beklersin daha benden,
Diyelim getirdin çaldıklarını,
Ah be Bergüzar,
Neye yarar getirdiklerin,
Ben benden geçtikten sonra,
Dünya neye yarar…ben öldükten sonra,
Ah şerefsiz Bergüzar,
Paketlenmiş yadigar.

Sönmüş sokak lambaları,
Sokağından geçtim dün gece,
Dökülmüş yaprakları,
Ağaçları gördüm dün gece,

Viraneydi her köşe karanlık pencereler,
Ardında biri vardı perdeymiş hep gölgeler,
Kırılmış camlarıyla kırıktı çerçeveler,
Sallanır rüzgarla ıslanmış hep perdeler,
İrkildim birdenbire karşımdaydı o kapı,
Kapalıydı kapısı numara otuzyedi,
Tıklasammı acaba geçmiydi yoksa vakit,
Saatmi yanlış benmiydim akşam vakti,
Yüzleşmek zamanıydı çalmalı işte geldim,
Açmalı beni bana ardında belki derdim,
Açıldı an sonrası görünen bana bendim,
İhtiyarım haliyle kendimle bana geldim,