Benim babam Şiiri - Emrah Erçin

Adam Gibi Adam: Babam

Benim babam, eğilmez bir çınardı,
Kimseye eyvallahı olmayan adamdı.
Sofradan tam doymadan kalkar,
Hep "Doydum" diyerek köşesine akardı.
Bir çay koyar, dalardı derinlere,
Hüzün çökerdi buğulu gözlerine.
"Baba" derdik, duymazdı sesimizi,
O uzaklardaydı, biz beklerken kendisini.

Küçüktüm ama anlardım her şeyi,
Sarılarak dağıtırdım o kara meşeyi.
Bir yanda kardeşim, bir yanda ben,
Öperdik yorgun yüzünü kalpten.
Biz sarılınca gülerdi yüzü,
Aydınlanırdı o an en karanlık güzü.
Ah benim garip, benim canım babam,
Seninle tamdı benim eksik dünyam.

Bir gece uyandım hıçkırık sesine,
Sokak lambası vurmuştu penceresine.
Seccade üstünde, eli kalbinde,
Dua ediyordu o titrek sesinde:
"Allah’ım" diyordu, "Sen ver sabrı,
Kimseye muhtaç eyleme bu garip kulu.
" Gidince yanına, sustu, toparlandı,
"Rüya gördüm oğlum" dedi, sesi islandı.

Anlıyordum oysa, canı çok yanıyordu,
İçinde fırtınalar kopuyor, kanıyordu.
Kendine bir çift ayakkabı almazdı,
Eskimiş pençelerle yola dalardı.
Biz eksik kalmayalım diye her zaman,
En yenisini bize alırdı her an.
Fedakâr kalbiyle dağ gibi durur,
Bizim için her zorluğa göğüs vururdu.

Bir gün bisikletli çocukları gördük,
İçimden bir ah çekip, boynumu büktük.
"Alırız oğlum" dedi, sesi titredi,
Biliyordum, cebinde parası bitmişti.
Üzülmesin diye "İstemem" dedim ama,
Gözüm kalmıştı o renkli dünyada.
Derken bir gün, tuttu elimden babam,
AVM'ye girdik, sanki bir bayram...

"Seç oğlum" dedi, "İstediğin senin olsun,
" İstedi ki evladının gönlü dolsun.
Sarıldım boynuna, ağladım sessizce,
Öptü gözlerimden o gece ince ince.
Onca yarasına, onca sızısına rağmen,
Bizi korudu hayat denen o devden.
Sol yanı acırdı gülerken bile,
Derdini dökmezdi asla bir dile.

O da terk edilmiş çocukken,
öksüz kalmış, Anne sevgisini hiç tatmamış, aç kalmış.
Şimdi ben de onun kaderini mi sürerim?
Bir yanım hep eksik, böyle mi büyürüm?
O benim tek dostum, dert ortağım,
Sığındığım liman, en güvenli dağım.
Seni çok seviyorum, fedakâr babam,
Birlikte başaracağız, seninle tamam.