Benim Annem Şiiri - Uğur Şemen

Dokuz ay karnında lütufla taşıyan,
Bizimle ağlayıp bizimle yaşayan.
Yemeyip yediren, derdimizle kaynaşan,
Cennet kokulu yârim, benim aziz annem.

Geceler boyu hiç kırpmazdı gözünü,
Görürdü içimin en gizli özünü.
Esirgemezdi o şefkatli sözünü,
Ömrünü feda eden, benim canım annem.

Uyan ey insanoğlu, gafletten uyan!
Var mıdır dünyada anan gibi yanan?
O gidince biter seni candan sayan,
Kıymeti bilinmeyen, dertli boynu bükük annem.

Saçının teline dünyalar feda ,
Sesi ilaç gibi, her derde deva .
Ana duasıdır en büyük hibe,
Rızası cennet olan, benim nurlu annem.

Biz gülerken o gizli köşe ağlardı,
Ümidini hep bizim istikbale bağlardı.
Yüreği sînemde ulu bir dağlardı,
Sabrın pınarı olan, derviş asil annem.

Gün gelir kırılır o tuttuğun dallar,
Gözünde büyür o aşılmaz dik yollar.
Anasız kalana dar gelir bu haneler,
Gönlümün sönmez nuru, garip sîneli annem.

Mizan günü gelip kurulunca terazi,
Evlat anasından kalpten olsun razı.
Yüce Mevlam kabul et bu ulu niyazı,
Makamı firdevs olsun, benim güzel annem.