Beni Üzgün Görünce Şiiri - Naile Öztürk

BENİ ÜZGÜN GÖRÜNCE

Beni üzgün görünce dayanamazsın
ama sen artık benim üzgünlüğümün neresindesin, bilmiyorum
Çünkü bazı insanlar giderken
sadece bedeni bırakmaz
bir alışkanlığı da söküp alır içinden
Bizim sevdamız
bir yarım kalmış dua gibi
ne tam kabul oldu
ne de tamamen reddedildi
Senin adın
içimde eski bir yara gibi
kabuk bağlasa da
yağmur değince yeniden açılıyor
İstesem de unutamazsın diyorsun ya
belki de en ağır olan bu
unutamamak değil
unutmaya bile hakkın olmaması
Beni üzgün görünce dayanamazsın
ama artık ben
üzüntümü sana gösterecek kadar bile kalmadım
çünkü bazı aşklar
gösterilerek değil
içte biterek tamamlanır
Ve şimdi
senin yokluğunla büyüyen bu sessizlikte
bir tek şey kaldı geriye
ne senin dönüşün
ne benim bekleyişim
Sadece
içimde senden kalan
bitmeyen bir “keşke”…