Beni Merak Etme Şiiri - Seyrani Göl

Ben artık gidişini değil,
senden sonra kendimde kalanları taşıyorum.

Evin içinde unutulmuş
eski bir sesim.
Kapılar kapanıyor,
su kaynıyor,
saatler birbirini tüketiyor.

Hayat dediğimiz şey
bazen büyük şeylerden değil,
kimsenin fark etmediği
küçük devam edişlerden oluşuyor.

Ben de devam ediyorum güzelim.
Bir sabah perdeyi açıyorum,
bir fincan çay koyuyorum ocağa,
pencerenin önünden bir kuş geçiyor.
Dünya,
sen yokmuşsun gibi değil;
senin yokluğunu da içine alarak
dönüyor.

Beni merak etme güzelim.
Ben yıllardır açmadığım
bir odanın anahtarıyım.
Paslandım biraz.
Ama hâlâ
hangi kapıya ait olduğumu biliyorum.

Çünkü insan
bazı kapıları kapatınca
içeride ne kaldığını değil,
kendisinin hangi hâlini
orada bıraktığını unutuyor.

Ben çocukluğumu
o odanın karanlığında bıraktım.
Biraz korkumu,
biraz öfkemi,
biraz da sana benzeyen
o eski hâlimi.

Şimdi kapıyı açsam
beni bulacağımı sanmıyorum.
Belki yalnızca
duvarlarda kalmış sesimi,
yarım bırakılmış bir cümleyi,
bir zamanlar olduğum adamın
sessizliğini bulacağım.

Beni merak etme güzelim.
Ben masanın üzerinde unutulmuş
iki kişilik bir sofranın
tek kalan tabağıyım.
Kimse kaldırmıyor beni.

Belki de bazı eksiklikler
toplanıp kaldırılacak şeyler değildir.
İnsan onları
hayatının bir köşesinde
sessizce taşımayı öğreniyor.

Bir gün
masaya yeniden iki tabak koysa da hayat,
biri senin için olmayacak.
Bunu söylemek
eskisi kadar acıtmıyor artık.

Çünkü bazı vedalar
insanın karşısındakiyle değil,
kendi içindeki beklentiyle oluyor.

Sen gittin.
Ben bir süre
kapının açılacağına inandım.
Sonra ayak seslerini
başka insanlarda aradım.
Sonra hiçbir ayak sesini
beklememeyi öğrendim.

Beni merak etme güzelim.
Sen bana neden bu kadar
sustuğumu sorma.

Ben uzun zaman
kırıldığım yeri
sakladım.
Sonra anladım:
İnsan her yarasını
iyileştirmek zorunda değil.
Bazı yaralar
ona yalnızca
nereden geçtiğini hatırlatıyor.

Ve ben artık
geçtiğim yere
dönüp bakmıyorum.

Beni merak etme güzelim.
Ben artık seni
hatırladığım için üzülmüyorum.
Asıl korktuğum şey
bir gün seni hatırladığımda
hiçbir şey hissetmemekti.

Çünkü bazı insanlar
unutulduklarında değil,
içimizdeki yerleri
tamamen sessizleştiğinde
gerçekten gidiyor.
S.GÖL