Beni bende bitirdiler Şiiri - Murat Acer

Gönlümün bağında güller solarken
Beni bende bitirdiler bilmedin
Gözlerim gizlice yaşla dolarken
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Tükendi ömrümün baharı yazı
Aşka adamıştım bu kırık sazı
Göğe yükselirken gönlüm avazı
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Dost dediklerimden darbe yedikçe
Tükendi umutlar sabır dedikçe
Yüreğim için için yanıp durdukça
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Kime canım dediysem bir yara açtı
Yalan tebessümler içimi yaktı
Bütün dertler gelip kapımda yattı
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Bir zamanlar ben de güler geçerdim
Sevgiyi sonsuz bir nimet sanırdım
Kendi yarama ben kendim merhem olurdum
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Şimdi bir enkazım harabeyim ben
Aşkın pazarında satılan bir can
Ne bir iz bıraktı nede bir dermar
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Artık yaşmaya korkar oldum yar
Dünyanın içi boş her yer bana dar
Bunca yükü artık benden alsınlar
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Rüzgar eken elbet fırtına biçer
Bu dünya fani bir kapıdan geçer
Aşka inananlar zehrini içer
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Söndü ışıklarım ömrüm hep gece
Dilimde kilitli kaldı binlerce hece
Sormadı kimseler bu halim nice
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Yapraklar döküldü dağımda kış var
Gözümün önünde karanlık düş var
Yüreğimde bitmez dinmez bir acı var
Beni bende bitirdiler bilmedin

​Ne ahım kaldı artık ne de sitemim
Tükendi göğsümde en son nefesim
Sarardı bağlarım yıkıldı evim
Beni bende bitirdiler bilmedin