Beni Bana Verdim Şiiri - Ekrem Öztürk 3

--
İnsan bazen kendinden eksilir…
Ama bunu ilk anda fark etmez.
Bir sözle başlamaz bu eksiliş,
Bir vedayla da bitmez.
Sessizce olur…
İçten içe, fark ettirmeden,
Bir gün dönüp baktığında
Kendinden geriye ne kaldığını sorgulatacak kadar derinden olur.
Ben şimdi o yerdeyim.
Beni bana ver…
Bu kez bilerek başlayacağım hayata.
Kanadım kaynıyor hâlâ;
Uçmak istiyorum ama gücüm yetmiyor.
Bacaklarım yaralı;
Yürümek istiyorum ama yollar içime batıyor.
Kalbim…
Kalbim artık eskisi gibi atmıyor.
Sanki yorulmuş, sanki vazgeçmiş,
Sanki çoktan bir yere bırakılmış gibi.
Ama yüzüm…
Yüzüm hâlâ doğruya dönük.
Belki de bu yüzden hâlâ buradayım.
Geçen zamana bakıyorum…
Söylenen sözlere,
Okunan şiirlere,
Birlikte dinlenmiş ya da yalnız dinlenmiş şarkılara…
Her biri bir iz bırakmış içimde.
Ama o izlerin çoğu
Beni bana yaklaştırmak yerine
Benden uzaklaştırmış.
Şimdi anlıyorum;
İnsan bazen en çok sevdiklerinde kaybolurmuş.
Beni bana ver…
Hissedilen onca duyguya bakıyorum,
Verilen değere, gösterilen vefaya…
Ve sonra dönüp bugüne bakıyorum.
Hepsi bir hatıra olmuş.
Teşekkür edilerek anılan,
Ama geri dönmeyen hatıralar…
İşte en çok orada kırılıyorum.
Kaç mevsim geçti ...?
Kaç bahar içimde açmadan soldu?
Kaç kış, içimde fırtına olup geçti?
Kaç gece sustum ben,
Kaç gece kendimden kaçtım?
Sorma…
Bazı geceler sayılmaz zaten.
Kaç vedayı sığdırdım bir ömre,
Kaç “elveda”yı içimde susturdum…
Bilmiyorum.
Ama şunu biliyorum;
Ben o vedaların hiçbirinde
Tam anlamıyla gitmedim.
Hep biraz kaldım.
Ve en çok da
Kendimde kaldım.
Ne kadar insan oldum, ne kadar olmadım…
Bunu da bilmiyorum artık.
Çünkü insan bazen kendini yaşarken değil,
Kaybederken tanırmış.
Ben kendimi kaybettim ...
Bir vefasız uğruna değil sadece…
Bir inanç uğruna,
Bir umut uğruna,
Belki de sadece sevebilme ihtimali uğruna…
Her şeyi kurban ettim.
Ama en çok da
Kendimi…
İşte bu yüzden diyorum ki;
Beni bana ver.
Geçen zaman geri gelmez, biliyorum.
Harcanan emek geri ödenmez, onu da biliyorum.
Ama insan bazen zamanı değil,
Kendini geri ister.
Ben de onu istiyorum.
Dönüp baktığımda
Geride kalan bir hayat değil,
İçinde hâlâ benim olduğum bir ben görmek istiyorum.
Yorgun değil…
Eksik değil…
Başkasının gölgesinde kalmış değil…
Sadece ben...
Sadece kendisi olan bir ben…
Eğer bir gün yeniden başlayacaksam Azize,
Bu kez başkasına değil,
Kendime vararak başlayacağım.
Ve o gün geldiğinde
Kimseye bir şey söylemeyeceğim.
Sadece içimden fısıldayacağım:
“Artık… Beni bana verdim.”