Demir ranzaların, soğuk koridorların arasında sönüp gitti çocukluğumuz...
Yastığım taş, yorganım ayazdı hep.
Aynaya her baktığımda bir çocuk değil, koca bir hüzün görürdüm.
Kimimiz anasının kokusunu rüyada arar,
Kimimiz bayramlarda kapıya gelen yabancıların arkasından bakakalırdı.
İçimdeki o derin sızı dağlar gibi büyürken,
Kulaklarımda hep o yanık, o çaresiz ses yankılanırdı:
Âlâyiş-i dünyâdan el çekmege niyyet var
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var
Devamını Oku
Yakında adem dirler bir şehre azîmet var
Uçdı bu fezâlardan mürg-ı dil-i nâlânım
Ârâm idemez oldum efkâr-ı seyâhat var




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta