Ben Yetim Şiiri - Yorumlar

Demir ranzaların, soğuk koridorların arasında sönüp gitti çocukluğumuz.
Yastığım taş, yorganım ayazdı.
Aynaya baktığımda bir çocuk değil, koca bir hüzün görürdüm.
Kimimiz anasının kokusunu rüyada arar, kimimiz bayramlarda kapıya gelen yabancıların arkasından baka kalırdı.
İçimdeki o derin sızı dağlar gibi büyür, kulaklarımda hep Küçük Emrah’ın o yanık sesi yankılanırdı:
"Ben yetim, ben öksüz..."