Bir kentin yetim kalmış dar sokaklarında bıraktık çocukluğumuzu,
Bir avuç nemli toprağa gömdük en saf, en temiz umudumuzu...
O zamanlar kapılar kilit tutmaz, gönüller sınır tanımazdı.
Komşunun ocağında tütse buram buram bir çorba kokusu,
Tüm mahalleye bereketiyle yayılırdı nasibimizin en doğrusu.
Nerde o ekmeği bölen, hüzne gözyaşıyla ortak olan dostluklar?
Nerde o sırtını gözün kapalı yasladığın ulu dağlar?
Şemsiye yapımcıları
ıslanmaktan
tek kişiyi koruyacak genişlikte
kesince kumaşları
yağmur değil
yalnızlıktır yağan
Devamını Oku
ıslanmaktan
tek kişiyi koruyacak genişlikte
kesince kumaşları
yağmur değil
yalnızlıktır yağan




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta